Το τσιμέντο και η άσφαλτος ξερνούσαν την ζέστα που ρουφούσαν αδηφάγα όλη την μέρα. Στο σκοτεινό διαμέρισμα, μόνο ο ήχος του ντους από το μπάνιο και το ράδιο στο δωμάτιο ακουγόντουσαν. Που και που καμιά φωνή από τα μπαράκια, τέσσερις ορόφους κάτω, εισέβαλε και μετά πάλι σιωπή, είναι και περασμένα μεσάνυχτα. Ο ήχος του ντους σταμάτησε, η πόρτα ανοίγει και το φως από το μπάνιο γεμίζει τον διάδρομο. Ο άντρας με μία πετσέτα στην μέση και ενώ σκουπίζει με μια άλλη τα μαλλιά του προχωράει προς το δωμάτιο, στιγμές μετά, επιστρέφει και σβήνει το φως, τον ακολουθώ και εγώ στο δωμάτιο. Κάτι κάνει στο γραφείο αλλά όπως στέκεται δεν μπορώ να δω, κάθομαι στην μία άκρη του καναπέ και τον παρατηρώ. Δεν είναι αυτό που λέμε όμορφος, περισσότερο προς το μέτριος, χωρίς να έχει άσχημα χαρακτηριστικά, έχει επιβλητική κορμοστασιά όμως ίσως και λίγο τρομακτική όπως στέκεται στο σκοτάδι, πάει στην μπαλκονόπορτα την κλείνει και τραβάει την κουρτίνα, επιστρέφει στο γραφείο και ανάβει το air condition που αρχίζει να ξεφυσάει.

Ξεκίνησε να βρέχει.

Μέχρι και το οινόπνευμα στο αίμα μου σιγά, σιγά ξεπλένεται.