(Άνευ νοήματος δίστιχο για σένα αναγνώστη,
μην με κατακρίνεις, μην με επαινείς,
ότι και αν κατάλαβες λάθος μεγάλο κάνεις.)

Ανοίγεις το μάτι κοιτάς το ρολόι απορημένος, γιατί δεν έχει χτυπήσει ήδη το ξυπνητήρι; Αλλάζεις πλευρό και χώνεσαι πιο βαθιά μέσα στο πάπλωμα, νιώθεις την ζεστασιά του κορμιού σου, παίρνεις αγκαλιά το μαξιλάρι και το σφίγγεις πάνω σου... Φαντασιώνεσαι...
Αχνά ακούς την βροχή που πέφτει, δεν θες να σηκωθείς, τα βλέφαρα είναι βαριά, αλλά σήμερα πρέπει να ξυπνήσεις, σήμερα θέλεις να ξυπνήσεις. Πέντε λεπτά ακόμα, σε παρηγορείς και γελάς χαιρέκακα ενθυμούμενος πόσες φορές αυτά τα πέντε λεπτάκια γίνανε ώρες. Δεν υπάρχει ο χρόνος!
Το ξυπνητήρι χτυπάει, σου τραγουδάει γλυκιές μελωδίες, αλλά κακά τα ψέματα μόνο έναν τρόπο αποδέχεσαι να σε ξυπνάνε, όλοι οι άλλοι απλός δεν κάνουν...

Κάνεις καφέ και κάθεσαι λίγο να συνέρθεις, βλέπεις ποιος σε έψαχνε όλες αυτές τις ώρες που έκανες βόλτες σε ονειρολίβαδα. Χαμογελάς πλατιά...

Τελευταίος έλεγχος, κλειδιά, κινητό, λεφτά, μουσική φύγαμε...

Cantus Lapsus Memoriae και ας είναι καλά η V...

Πόσο σπάζομαι όταν το παθαίνω και αδυνατώ να κάνω τις σωστές εγκεφαλικές συνάψεις. Χαθήκατε; Απλό είναι, άκουγα τον αγαπητό Μελωδία και ως χαρωπός νοικοκύρης εσφουγγάριζα το δωμάτιο ανοχής μου (κατά τον οίκο) και αρχίζει τότε το "λέρο λέρο λαριλο λα λα" και με αποσπά από την σοβαρή εργασία περιφοράς της Viledas.

Γνώριμος ήχος, αλλά από που. Έλα μου ντε...

Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, η μνήμη λιποτάκτησε άνανδρα, μόνο ένα άτομο μπορεί να μας βοηθήσει. Patapim-patapom άμεση ερώτηση στην λατρεία, μήπως προλάβει και το ακούσει... Αγωνιώδεις αναμονή εις την οθόνη αλλά τσάμπα αναβόσβηνε ο κέρσορας