Αναμνήσεις

Ο ήλιος πάει να δύσει, το καράβι έχει σφαλίσει στόμα και μάτια. Λένε στην ανοιχτή θάλασσα, την στιγμή που ο ήλιος σβήνει το φως του στα κύματα, στιγμιαία τα πάντα χάνονται. Είναι τόσο διαφορετικά, έχω κάνει άπειρα θαλασσινά ταξίδια, με ότι συμβατικό πλεούμενο μπορείς να φανταστείς, αλλά αυτές οι εμπειρίες, μου είναι πρωτόγνωρες. Το μυαλό παίζει άσχημα μαζί μου. Το βλέμμα χάνεται στην πύρινη σφαίρα στον ορίζοντα, μυρωδιές αλμύρας και σκουριάς μου μαστιγώνουν το πρόσωπο, τα σκοτεινά νερά με μαγνητίζουν, κρατιέμαι γερά από την κουπαστή, αν την αφήσω με φοβάμαι. Η λαμαρίνα μπαίνει στο αίμα σου, το ξέρω πια, δέκα μήνες εδώ το έχω νιώσει καλά. Την πονάω και ας στέκει κρύα απέναντι μου. Το ίδιο και εκείνη, σαν την λαμαρίνα γύρω μου. Με έμαθε να πλέω, να ταξιδεύω, αλλά αμετακίνητη, με αφήνει να στέκομαι με περιορισμούς.