Η θάλασσα στο μπαλκόνι μου

Ο ήλιος πάει να δύσει, το καράβι έχει σφαλίσει στόμα και μάτια. Λένε στην ανοιχτή θάλασσα, την στιγμή που ο ήλιος σβήνει το φως του στα κύματα, στιγμιαία τα πάντα χάνονται. Είναι τόσο διαφορετικά, έχω κάνει άπειρα θαλασσινά ταξίδια, με ότι συμβατικό πλεούμενο μπορείς να φανταστείς, αλλά αυτές οι εμπειρίες, μου είναι πρωτόγνωρες. Το μυαλό παίζει άσχημα μαζί μου. Το βλέμμα χάνεται στην πύρινη σφαίρα στον ορίζοντα, μυρωδιές αλμύρας και σκουριάς μου μαστιγώνουν το πρόσωπο, τα σκοτεινά νερά με μαγνητίζουν, κρατιέμαι γερά από την κουπαστή, αν την αφήσω με φοβάμαι. Η λαμαρίνα μπαίνει στο αίμα σου, το ξέρω πια, δέκα μήνες εδώ το έχω νιώσει καλά. Την πονάω και ας στέκει κρύα απέναντι μου. Το ίδιο και εκείνη, σαν την λαμαρίνα γύρω μου. Με έμαθε να πλέω, να ταξιδεύω, αλλά αμετακίνητη, με αφήνει να στέκομαι με περιορισμούς.

“Ναυτάκι του γλυκού νερού σε πιάνει, μην το πεις αλλού, σα γάτα η λαμαρίνα”

ψιθυρίζω φάλτσα.

Ζω στην θάλασσα και στα όνειρα μου εδώ και καιρό, με έχω κλείσει τόσο πολύ που τίποτα άλλο απ' εκείνη δεν χωράει να αγαπήσω.

"Αν τα όνειρα είναι ετοιμόρροπη απάτη,
τότε σάπιο γέρνει στο πασσατζέρικο το κατάρτι.
Με την μπελαμάνα που 'χεις για πανί,
δεν θα την προλάβεις την αυγή."

Πόσες ομοιότητες θα βρω;

Εδώ ο χρόνος σε χτυπάει σαν κύμα, άλλοτε γαλήνια και άλλοτε μανιασμένα και αυτή την μια με χαϊδεύει και την άλλη με πονάει, σαν το ηλιοβασίλεμα και τα γκρίζα σύννεφα. Το πρόσωπο της έχει στοιχειώσει το καράβι, σαν ευχή και κατάρα.

“Η αγάπη σου είναι υπερβολή και o έρωτας που μου ζητάς μια πληγή και τρεις κραυγές.”

Με φωνάζουν στην μεγαφωνική, με τραβάνε βίαια από τις σκέψεις μου, κάποιος έπαθε ναυτία και με ψάχνανε, επιτελώ το καθήκον και αράζω έξω από το θεραπευτήριο, η θάλασσα αγριεύει και ξέρω ότι το κατάστημα θα έχει πελατεία.

Κοιτάζω την θάλασσα στο μπαλκόνι μου, μακάρι να ήταν δίπλα μου να έβλεπε και κείνη, ίσως τότε όντως να τα καταλάβαινε όλα...

Βλέπεις το σ' αγαπώ έχει πέντε στάδια:
1. Όταν το σκέφτεσαι.
2. Όταν νομίζεις ότι το ξέρεις.
3. Όταν το ξέρεις αλλά δεν θέλεις να το παραδεχτείς.
4. Όταν το συνειδητοποιείς επιτέλους αλλά δεν το λες.
5. Όταν πλέον δεν μπορείς με τίποτα να το συγκρατήσεις μέσα σου.

Ίσως εδώ στο τώρα σε αυτή την μοναδική στιγμή, περιτριγυρισμένη και αυτή από λαμαρίνα, νερό και ουρανό να μην έβρισκε πλέον τρόπο διαφυγής και να καταλάβαινε.

Ίσως, ίσως... δεν έχει πλέον σημασία, δεν θα το μάθω ποτέ η στιγμή πέρασε, ο ήλιος βούτηξε, μόνο λίγο κόκκινο έμεινε σαν αύρα να τον θυμίζει.

Σηκώνομαι, κοιτάω ακόμα μια φόρα την θάλασσα στο μπαλκόνι, της κλείνω πονηρά το μάτι
και φεύγοντας μουρμουρίζω

"Ο χάρτης με μισό μάτι με κοιτά,
τα γράδα εδώ “εκείνος” τα μετρά,
τα αστέρια είναι στο βυθό,
και τα ψάρια κολυμπάν στον ουρανό."