Καθημερινά

Ξεκίνησε να βρέχει.

Μέχρι και το οινόπνευμα στο αίμα μου σιγά, σιγά ξεπλένεται.

Βρήκα δύο υπέροχα σουβέρ!
Τρελή δήλωση...

Για να καταλάβεις, δεν είμαι καταναλωτικό στοιχείο, δεν με απασχολεί αν τα ρούχα μου είναι μαρκάτα, δεν με νοιάζει αν τα σεντόνια μου αναδεικνύουν τις γραμμές μου ή αν η διακόσμηση υπογραμμίζει τον χαρακτήρα μου. Aκόμη και το γούστο μου έχει υποθεί ότι είναι αμφιλεγόμενο.
Όντως τα περισσότερα πράγματα στο δωμάτιο μου είναι περισσότερο πρακτικά παρά ένας αισθητικός οργασμός και δεν έχω πρόβλημα με αυτό. Μου αρέσουν βέβαια τα όμορφα πράγματα αλλά δεν τα χρειάζομαι για να με ορίσουν και σίγουρα δεν θα ξοδέψω ώρες και χρήμα στην αναζήτηση τους. Δεν δένομαι εξάλλου τόσο με τα αντικείμενα, τα αγοράζω, χαλάνε, τα πετάω χωρίς να παθαίνω υστερία, αρκεί να επιτελούν τον σκοπό που τους όρισα στον προσωπικό μου μικρόκοσμο.

Επίσης μου αρέσει το χάος στον χώρο μου, με κάνει να αισθάνομαι πιο συγκροτημένος όταν η εντροπία γύρω μου είναι αυξημένη, μου αρέσει που τα βιβλία μου δεν είναι κατά ύψος τοποθετημένα ή ανά είδος, πάντα χαμογελάω όταν βλέπω την Βίβλο ανάμεσα στον Καζαντζάκη και τον Νίτσε, η εντροπία φρόντισε και όλα τα πράγματα βρήκαν την θέση που τους αρμόζει.
Μου αρέσει και ο καφές, ο καφές και το χάος μέχρι στιγμή δηλαδή, γαλλικός, espresso, frappè ή ελληνικός δεν έχει σημασία, αρκεί να είναι σκέτος, σε ποσότητα και παγωμένος (Ιούνης μήνας τι περίμενες δηλαδή).

Και επανέρχομαι στην δήλωση μου, αγόρασα δύο υπέροχα σουβέρ...

Ανοίγεις το μάτι κοιτάς το ρολόι απορημένος, γιατί δεν έχει χτυπήσει ήδη το ξυπνητήρι; Αλλάζεις πλευρό και χώνεσαι πιο βαθιά μέσα στο πάπλωμα, νιώθεις την ζεστασιά του κορμιού σου, παίρνεις αγκαλιά το μαξιλάρι και το σφίγγεις πάνω σου... Φαντασιώνεσαι...
Αχνά ακούς την βροχή που πέφτει, δεν θες να σηκωθείς, τα βλέφαρα είναι βαριά, αλλά σήμερα πρέπει να ξυπνήσεις, σήμερα θέλεις να ξυπνήσεις. Πέντε λεπτά ακόμα, σε παρηγορείς και γελάς χαιρέκακα ενθυμούμενος πόσες φορές αυτά τα πέντε λεπτάκια γίνανε ώρες. Δεν υπάρχει ο χρόνος!
Το ξυπνητήρι χτυπάει, σου τραγουδάει γλυκιές μελωδίες, αλλά κακά τα ψέματα μόνο έναν τρόπο αποδέχεσαι να σε ξυπνάνε, όλοι οι άλλοι απλός δεν κάνουν...

Κάνεις καφέ και κάθεσαι λίγο να συνέρθεις, βλέπεις ποιος σε έψαχνε όλες αυτές τις ώρες που έκανες βόλτες σε ονειρολίβαδα. Χαμογελάς πλατιά...

Τελευταίος έλεγχος, κλειδιά, κινητό, λεφτά, μουσική φύγαμε...